Het was even een hectische periode de afgelopen weken. Naast dat ik even een fysieke slechtere periode had, was er sprake van een verhuizing naar een andere plek. Dat wil zeggen dat ik ook mijn antikraakpand opgezegd heb en nu definitief ergens op een berg zit ergens in den verre waar het leven een stuk […]

camp site

Doneren

7% Funded
  • €100 Pledged
  • €1.500 Goal
  • 0 Backers
Time left to donate

Steun Martin Vrijland ook in de maand november

Het was even een hectische periode de afgelopen weken. Naast dat ik even een fysieke slechtere periode had, was er sprake van een verhuizing naar een andere plek. Dat wil zeggen dat ik ook mijn antikraakpand opgezegd heb en nu definitief ergens op een berg zit ergens in den verre waar het leven een stuk goedkoper is dan in Nederland. Waar precies laat ik even in het midden, gezien alle “lieftallige” e-mails en aantijgingen die mij regelmatig ten deel vallen. Er is sprake van een redelijk onherbergzame plek, zonder alle voorzieningen die je in Nederland gewend bent. Dat wil zeggen dat het water uit de berg komt, stroom via zonnepanelen uit de webshop (werkt perfect!) en natuurlijk is het nuttig om ook het water te zuiveren voor drinkwater (ook uit de webshop).

De afgelopen tijd was ik dus druk bezig met het bouwen van een ‘camp site’ en ook bezig er voor zorgen dat alles stevig staat, zodat de boel niet wegwaait of door een modderstroom meegenomen wordt bij heftige regen. Dat was dus even stenen sjouwen en met de pikhouweel aan de slag. Ik zit in een dusdanig onherbergzaam gebied dat zelfs internet niet of nauwelijks te verkrijgen is. Een 3G modempje gaf me zo nu en dan de mogelijkheid om een e-mail te openen of een artikel te lezen, maar dat duurde dan dan al gauw een uur. Hoewel ik iedereen aanraad om juist off the grid te gaan leven en ook het liefst zonder internet, beschouw ik het op dit moment nog steeds als mijn taak om het nieuws te volgen en de actualiteit te belichten. Dat is de reden van het grote aantal volgers en die wil ik niet teleurstellen.

Het feit dat ik dus even uit de lucht was, had dus niet zo zeer te maken met de rechtszaak die het FWOS tegen mij aanspande. Die rechtszaak leidde immers tot vrijspraak met alleen een aanvullende voorwaardelijke veroordeling in de vorm van een taakstraf. Helaas heb ik nog steeds geen toelichting van mijn advocaat mogen ontvangen wat nu precies de formulering van die veroordeling is (ik was zelf niet aanwezig), maar vermoedelijk heeft dat te maken met de betiteling die ik de stichting FWOS in 1 van mijn artikelen gaf. De toedracht van deze rechtszaak ziet u uitgelegd in deze YouTube video van een lezer. Door alle omstandigheden ben ik er zelf niet aan toegekomen een toelichting te schrijven en het moeizame contact met de advocaat werkt ook niet echt bevorderlijk.

Een nieuwe plek ergens ver weg en een volledig zelfvoorzienend leven; dat is de nieuwe koers. En dat bevalt tot nu toe goed. Ik was dus alleen even niet in staat om te schrijven vanwege een slechte internet verbinding. Daarvoor moet je dan naar een café met WiFi, maar dat is weer een hele onderneming en daar vind je niet de rust die je nodig hebt om te schrijven. Ik heb zelfs heel even overwogen om dan maar te stoppen. Je gaat op gegeven moment denken: “Waar doe ik het eigenlijk allemaal voor!” Zeker als je merkt dat ondanks regelmatige oproepen, het aantal leden maar niet echt op een niveau komt dat je er in Nederland normaal van kunt leven en je er daarnaast ook nog rekening mee moet houden dat de heersende macht er alles aan zal doen je uit te schakelen. Ik neem dus veel risico met mijn werkzaamheden en de waardering (los van een aantal vaste leden en losse donateurs) is niet echt om over naar huis te schrijven. Ik besef me natuurlijk ook dat niet iedereen kan steunen. Desalniettemin is het een risicovol gebeuren waar ik me mee bezig houdt; kritiek leveren op de gevestigde orde en de mainstream media (nee, niet de gecontroleerde kritiek van mensen als Wilders, Theirry Baudet of gecontroleerde sites als Geenstijl en you name it). Ik heb dus even overwogen om de website volledig off line te halen en te denken “Zoek het maar uit allemaal! Ik ga niet langer in mijn eentje strijden!” Er zijn vast meer mensen die op kleine schaal iets doen, maar doorgaans is de oppositie die we zien in Nederland helaas van gecontroleerde aard. Echt kritiek leveren op zaken als die van Romy en Savannah of Anne Faber, gebeurt niet. Of mensen zien het gewoon echt niet of zijn gewoon te bang voor hun eigen hachje. Echt wijzen op de gevaren van nieuwe wetgeving en het spel dat de heersende kliek speelt door via ‘Problem, Reaction, Solution‘ nieuwe wetten door te drukken die steeds meer vrijheden afpakken, zie ik niemand doen. Was het maar zo! Ik wacht op de dag dat meer mensen tot actie overgaan.

Ik wil mezelf daarmee niet een soort heldenstatus toe bedelen of op de borst slaan, want zo zie ik dat niet. Ik zie alleen wel dat mijn schrijfsels mij zowel privé, financieel als maatschappelijk gezien letterlijk alles gekost hebben. Zo zie ik familie, vrienden en dochter niet meer en zit ik nu ergens in de middle of nowhere om te overleven. Toch heb ik de keuze gemaakt om door te gaan en een satellietverbinding aan te schaffen, zodat ik weer online ben. Die satellietschotel staat hier nu dus ingeklemd tussen een paar rotsblokken, zodat hij niet wegwaait bij de nachtelijke windhozen die hier huizen. Tijdens de Anne Faber zaak heb ik dusdanig veel bezoekers gehad dat ik de allerzwaarste serverconfiguratie bij de provider heb moeten afnemen, om zo te garanderen dat de artikelen gevonden en gelezen konden blijven worden. Ik investeer dus in U de lezer. Dat doe ik met het geld van donaties en leden en een klein beetje reclame inkomsten (zoals van Google en de webshop). Dat doe ik omdat ik geloof dat het tijd is dat mensen ontwaken en tot actie overgaan in hun eigen leven. Daar zet ik me 100% voor in. Dat heeft me huis en haard gekost. Dat is niet een gering offer. Uw steun was en is echter daarbij écht dringend nodig. Zonder die steun kan ik niet verder en zal ik de satellietverbinding, hostingkosten en levensonderhoud niet kunnen voldoen. Ik ben diegenen die tot nu toe gesteund hebben of diegenen die dit blijvend doen, zeer dankbaar! Zonder hen had ik niet kunnen overleven.

Mijn plan is Nederland definitief en officieel te verlaten. Dat kan worden beschouwd als een vlucht, maar vluchten zal op de lange termijn zeker niet baten. De wetgeving in Nederland is echter as we speak al zo benauwend aan het worden, dat ik niet langer in dat land wens te vertoeven. Het lijkt wel of mensen zienderogen blind zijn of het gewoon negeren, maar Nederland is veranderd van een land waar enkele decennia geleden nog flexibiliteit heerste en wel eens wat door de vingers werd gezien, in een helse politiestaat. Ik kan het niet anders noemen. De camera’s die overal hangen en nieuwe camerasystemen die weer geplaatst worden om zogenaamd autodieven op te sporen; de vermeende “anti-terreurmaatregelen” en wetgeving waarbij alles en iedereen letterlijk in de bespioneerd wordt; de betutteling en de betuttelaars (de controleurs van wetten en regels). Alles loopt de spuigaten uit! Het doet me denken aan het liedje van Het Goede Doel: ‘België’, waarin de zanger de vraag stelt “Waar kan ik heen?” Nou, naar België wil je ook niet! Eigenlijk is er nauwelijks nog een land in de EU te vinden waar je niet last heb van de EU politiestaat die zich steeds sneller en steeds meer grensoverschrijdend opdringt. Ik ga dus door met schrijven, maar wel met uw steun en waardering en wel buiten de landsgrenzen van een land waar ik me niet meer mee kan vereenzelvigen. Uw donatie of lidmaatschap wordt gewaardeerd. Heel erg bedankt!

Bron linkvermeldingen: nu.nl

 

Doneren

Enter Pledge Amount

Doneren

Share Campaign

Spread the word about this campaign by sharing this widget. Copy the snippet of HTML code below and paste it on your blog, website or anywhere else on the web.

Embed Code

<iframe src="http://fundpress.nl/?download=steun-martin-vrijland-ook-in-de-maand-november?widget=1" width="275px" height="480px" frameborder="0" scrolling="no" /></iframe>